χρυσοβεργι123

Loading...

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Η πληθυσμιακή σύνθεση του χρυσοβεργίου



Νεαρές Τσεκλιστιάνες με παραδοσιακές φορεσιές
Σημαντικό μέρος του Χρυσοβεργιωτικου πληθυσμού,
αποτελείται από Ευρυτάνες και συγκεκριμένα Τσεκλιστιάνους.Η κύρια ασχολία τους ήταν η κτηνοτροφία.Τον Χειμώνα στον κάμπο και την άνοιξη στο βουνό .Η έναρξη της μετακίνησης σηματοδοτείται με τη φράση από καβαλάρη σε καβαλάρη.
Τ' Άι Δημητριού έφευγαν απ το βουνό και τ΄ Άι Γιωργού επέστρεφαν
  Κόσμος εργατικός και ολιγαρκής Δεν άφηναν στιγμή να παει χαμένη .
Οι άντρες απ τους καλύτερους τιναχτάδες της ελιάς .
Ο λούρος έπαιρνε φωτιά στα χέρια τους.
Οι γυναίκες όταν δεν δούλευαν στις ελιές ,ζαλιγκομένες κουβαλούσαν ξύλα και προσανάμματα στις ασβεσταριές και στα σπίτια  του Αιτωλικού.
Η φράση να λυπάστε και το νερό που τρέχει απ' τη βρύση καταδεικνύει πόσο αυστηροί ήταν και είναι,  στη διαχείριση των αγαθών.Γι αυτό και πρόκοψαν
Η ύπαρξη των σπουδαίων ελαιώνων σήμερα στο Χρυσοβέργι οφείλεται εκτός του ηπίου κλίματος και  στην εργατικότητα  αυτών των ανθρώπων.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

ΟΔΟΣ : Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ

Οι φίλοι του sigxroniekfrasi.blogspot που δημοσιεύει τη φωτογραφία την χαρακτήρισαν ως τη φωτογραφία της χρονιάς και δεν έχουν άδικο.
 Λείπουν τέτοιες  εικόνες από την καθημερινή μας ζωή .
Αφιερώνουμε χρόνο για να βλέπουμε τις σαπουνόπερες της τηλεόρασης που μας φυτεύει στο κεφάλι εικόνες που    άλλοι επιλέγουν και δεν ανοίγουμε ένα βιβλίο να δημιουργήσουμε τις δικές μας


Σας παρουσιάζουμε το κείμενο της ανάρτησης που συνοδεύει τη φωτογραφία

Απολαυστικές οι απογευματινές βόλτες στα ταπεινά μεσόγεια χωριουδάκια της Λήμνου – μόνιμου προορισμού διακοπών τα τελευταία χρόνια. Απλόχερα το νησί αυτό προσφέρει εικόνες μιας άλλης εποχής που αποτυπώνονται στη φυσική μνήμη αλλά και καταγράφονται στην ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Σε μια απ’ αυτές τις περιηγήσεις συνέβη το γεγονός του καλοκαιριού.


ΟΔΟΣ : Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ Σαν οπτασία στο χωριό Δάφνη, εντόπισα από μακριά τη μορφή της φωτογραφίας, καθισμένη στο πεζουλάκι δίπλα στην πόρτα του σπιτιού της. Κοκάλωσα το αυτοκίνητο, πλησίασα και άρχισα τα κλικ. Η γιαγιά ατάραχη καθώς δεν άκουγε καλά και το μόνο που έβλεπε μέσα από τους τεράστιους μεγεθυντικούς φακούς ήταν τα γράμματα, μου πρόσφερε μια σχετική άνεση για τις φωτογραφίες. Κι όταν της έπιασα κουβέντα, μου αποκάλυψε πως έχει πατήσει τα 100 χρόνια, έμαθε να διαβάζει μαζί με τα παιδιά της, όταν τα έστειλε σχολείο, και από τότε το βιβλίο είναι μόνιμος σύντροφος και κατά την άποψή της «ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου». Για την ιστορία διάβαζε το βιβλίο της Λία Μεγάλου – Σεφεριάδη «Ο δρόμος είναι η χαρά». Γιαγιά να 'σαι καλά, να σε συντροφεύουν πάντα και να σε οδηγούν σε ταξίδια μαγικά αυτοί οι πολύτιμοι φίλοι ... Κι εγώ αν τύχει και περάσω πάλι από 'κει του χρόνου ή μετά από πολλά χρόνια θα βλέπω πάντα ευδιάκριτη την πινακίδα της οδού έξω από το σπίτι σου ΟΔΟΣ : Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ